Nadmiar ekranów szkodzi

Co za dużo to nie zdrowo… , czyli nadmiar ekranów szkodzi
Czy kiedykolwiek wyobrażałeś sobie jak wyglądałby świat bez telefonu, tabletu, komputera czy telewizora? Pewnie nigdy nie było potrzeby myśleć o tym (za wyjątkiem przypadku kiedy akurat nie było prądu w domu i wszystkie urządzenia elektroniczne zostały akurat rozładowane). Świat idzie do przodu. Nowe technologie stają się coraz bardziej nowsze, szybsze, lepsze i coraz bardziej powszechne. Jedno jest pewne, technologie na prawdę rozwijają się w zawrotnym tempie – tempo rozwoju jest tak duże, że nasz mózg nie jest na to gotowy. Ewolucja nie nadąża za zmianami technologicznymi, które następują… Nie chodzi o to, że technologie są złe. Nie są ani dobre, ani złe – to tylko narzędzie, wszystko zależy od tego jak zostanie przez nas wykorzystane – mówiąc prościej, wszystko zależy od tego czy nie są przez nas i nasze dzieci nadużywane. Ale do sedna… Jakie są konsekwencje nadmiernego korzystania z  ekranów? Poniżej przedstawiam kilka z nich:

  • Wady postawy – bo dziecko zbyt dużo czasu pozostaje w pozycji siedzącej (najczęściej nieprawidłowej) i za mało się rusza, a to powoduje nieprawidłowości w kształtowaniu się układu kostnego i osłabia mięśnie głębokie.
  • Problemy ze wzrokiem – któż dziś nie korzysta z okularów… Geny genami, ale ekrany też robią swoje. Dlaczego? Narażamy oczy na zbyt dużą dawkę niebieskiego światła emitowanego przez ekrany. Kolejną przyczyną problemów ze wzrokiem jest zbyt rzadkie mruganie podczas patrzenia się na ekran z powodu nadmiernej koncentracji wzroku w  jednym punkcie. Prowadzić to może do: zmęczenia czy zaczerwienienia oczu, łzawienia, zamazania widzenia, szczypania oczu, suchości w oczach i napięcia oczu.
  • Problemy ze snem – w sytuacji kiedy mózg jest stymulowany wieczorem światłem jakiegokolwiek ekranu (telefonu, tabletu czy telewizora), nie potrafi wówczas prawidłowo wejść w cykl snu. Jest to związane z zaburzonym wytwarzaniem w naszym organizmie melatoniny – substancji odpowiedzialnej za regulację naszego rytmu dobowego, która informuje nasz mózg, że czas już porządnie sobie ziewnąć i iść spać. Ekrany emitują światło, które blokuje wydzielanie tego hormonu, w związku z czym – po prostu nie chce nam się spać, mimo że jesteśmy zmęczeni.
  • Słabszy rozwój umiejętności poznawczych – świat przedstawiany na ekranach to dwuwymiarowa reprezentacja świata, który znamy. Zatem jarzące się ekrany okradają nas z możliwości uczenia się multisensorycznego. Chłonące umysły dzieci konstruują świat i same są konstruowane przez różne doświadczenia multisensoryczne z przyrodą, ludźmi, przedmiotami, poprzez wzrok, słuch, dotyk, smak. Ekrany ich tego pozbawiają, przez co rozwijają się wolniej i gorzej w porównaniu do rówieśników, którym tych doświadczeń się nie ogranicza. Ponadto wyświetlane bajki i gry angażują wyłącznie podstawowe zmysły – wzrok i słuch, a odbiór treści na ekranie jest bierny. Widzieliście kiedyś dziecko, które siedziało przed ekranem nieruchomo, z  otwartą buzią, z której ciekła strużka śliny? Uwierzcie, to nie jest efekt maksymalnej koncentracji, tylko zawieszenia się i biernego odbioru rzeczywistości.
  • Problemy z koncentracją uwagi – w 2010 roku badacze z Iowa State University przeprowadzili badanie pt. „Obcowanie z telewizją i grami wideo, a rozwój problemów z  koncentracją”, którego wyniki zostały opublikowane w Pediatrics. W badaniu tym poddano ocenie 1323 dzieci, którym przyglądano się przez okres 13 miesięcy. Wnioski: Ekspozycja na telewizję i gry wideo wiązała się z większymi problemami z uwagą. Podkreślę, że było to 10 lat temu, kiedy dostęp do ekranów nie był aż tak powszechny, ani aż tak stymulujący jak jest obecnie, a jednak wynik okazał się jednoznaczny. Związane jest to z naszymi płatami czołowymi, które kształtują się jeszcze w trakcie dzieciństwa i  odpowiadają m.in. za naszą zdolność do samokontroli. Idąc dalej wiążę się to także z  brakiem umiejętności koncentrowania się na treściach, które w mniejszym stopniu angażują nasze zmysły.
  • Agresja i lęki – ekrany stymulują układy zmysłów wzroku i słuchu, ale również wywołują emocje, za które odpowiada specjalna struktura w mózgu zwana ciałem migdałowatym. Ze względu na niedojrzałość układu nerwowego dzieci i młodzież nie zawsze są w stanie opanować silne emocje, których doświadczają podczas korzystania z urządzeń ekranowych. Dziecko może reagować agresją i lękiem na niemożność skorzystania z  urządzenia lub próbę odebrania urządzenia przez rodziców lub opiekunów.
  • Trudności w relacjach społecznych – aby system kompetencji społecznych mógł prawidłowo się wykształcić, dziecko potrzebuje dobrych relacji z rówieśnikami, rodzicami i bliskimi osobami. Potrzebuje realnego ich doświadczenia. Żadne urządzenie nie jest w  stanie zastąpić tych kontaktów. Dzieci, które spędzają większość czasu przed ekranem, mogą mieć różne braki w zakresie kompetencji społecznych ( w tym komunikacyjnych), a  przez to doświadczać różnych trudności w kontaktach z rówieśnikami.
  • Przyzwyczajenie do wysokiej stymulacji – mózg (każdego z nas) przyzwyczaja się do atrakcyjnych, silnych bodźców. Uczy się, że może się angażować w bardzo szybką aktywność, bo ona poprawia nastrój. Z tego wynikają późniejsze trudności z  angażowaniem się we wszystko, co wymaga oczekiwania na nagrodę, włożenia pracy w  coś, aby uzyskać oczekiwany efekt – a to wymaga czasu. Wszystkie inne zajęcia poza korzystaniem z urządzenia ekranowego mogą się wydawać dziecku nudne i nie sprawiać mu satysfakcji.
  • Rozregulowanie układu nagrody w mózgu – urządzenia ekranowe dostarczają silnej stymulacji, a korzystanie z nich często wiąże się z odczuwaniem przyjemności. Młode osoby, które zbyt często mają z nimi kontakt, przyzwyczajają się do tego stanu. Określone aktywności stają się dla nich ważną potrzebą regulującą nastrój oraz zbyt często stymulują układ nagrody w mózgu.

Podsumowując, dzieci potrzebują umiaru w korzystaniu z urządzeń ekranowych, a ich nadmiar im szkodzi. To co dobre jest dla nastolatka, nie będzie dobre dla dziecka 3-letniego. Wszelkie zasady ekranowe powinny być zatem dostosowane do wieku osoby, która z nich korzysta. Badania wykazują, że urządzenia ekranowe udostępniamy coraz młodszym dzieciom. Ponad 40% rocznych i  dwuletnich dzieci korzysta z tabletów lub smartfonów, a  niemal co trzecie dziecko w tym wieku używa urządzeń mobilnych codziennie lub prawie codziennie. Aż 75% sześciolatków sprawnie posługuje się nowymi technologiami, podczas gdy tylko 9% umie dobrze zasznurować buty. Szczególnie w czasie pandemii, kiedy wiele aktywności przenosi się do internetu, warto dbać o zdrową równowagę w używaniu technologii.

Bibliografia:
Kardaras N. (2018). Dzieci Ekranu, jak uzależnienie od ekranu przejmuje kontrolę nad naszymi dziećmi – i jak wyrwać je z transu. Warszawa: Wydawnictwo CeDeWu.
Anders Hansen, (2020). Wyloguj swój mózg. Jak zadbać o swój mózg w dobie nowych technologii. Wydawnictwo: Znak.
Edward L. Swing, Douglas A. Gentile, Craing A. Anderson, and David A. Walsh, „Television and Video Game Exposure and the Development of Attention Problems”, Pediatric, publikacja online 5 lipca, 2010.
Alicja Brenk-Krakowska, Monika Jankowska, „Wpływ urządzeń elektronicznych na widzenie u  dzieci – możliwe dolegliwości i ich potencjalne przyczyny”, Optyka, publikacja 2017 (Tom 4), s.36-42.
https://www.domowezasadyekranowe.fdds.pl/
 ... 

Continue Reading

Trening słuchowo – głosowy

 

Miejska Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna w Krośnie w ramach terapii prowadzi różnego rodzaju treningi słuchowe pomagając dzieciom pokonać trudności z koncentracją, pamięcią słuchową, opanowaniem nauki czytania i pisania, czy przy centralnych zaburzeniach przetwarzania słuchowego. Jednym z urządzeń wykorzystywanych w terapii są słuchawki Forbrain.

Jesteśmy otoczeni przez dźwięk. Może on przybierać różne formy. Dociera do nas przez powietrze poprzez kanał słuchowy ucha, ale także przez kości czaszki. Na przykład dźwięk naszego własnego głosu jest głównie przenoszony przez kości. Kiedy mówimy coś zasłaniając jednocześnie swoje uszy, słyszymy siebie znacznie lepiej, ponieważ w ten sposób eliminujemy otaczające nas dźwięki, które zakłócają brzmienie naszego głosu. Układ słuchowy funkcjonuje bowiem jak rodzaj lejka, który przechwytuje wibracje z powietrza i kości, i przekształca je w impuls elektryczny. Ten następnie przekazywany jest do mózgu. Mózg z kolei identyfikuje głos spośród innych dźwięków, rozbija mowę rozpoznając początki wyrazów, spółgłoski i samogłoski. Analizuje znaczenie słów, a w końcu umożliwia nam wyartykułowanie odpowiedzi. Zjawisko to nazywany pętlą audiowokalną. Jednak wiele czynników, takich jak stres, zmęczenie nadmierne emocje może spowodować przerwanie tej pętli i utrudnić nam uważne słuchanie.

Forbrain umożliwia trening mózgu i lepszą koncentrację. Działa jak trening słuchowo-głosowy. To słuchawki z przewodnictwem kostnym wyposażone w mikrofon z dynamicznym filtrem. Umożliwiają one pracę z własnym głosem i ćwiczenia mózgu tak, aby koncentrował się na najistotniejszych dźwiękach. Pozwala to w znaczny sposób zwiększyć zakres naszej uwagi, poprawić koncentrację, pamięć, dykcję oraz wymowę. Ułatwia zarówno odbiór przekazywanych nam wiadomości jak i poprawia krótkotrwałą pamięć, niezbędną do nauki. Odgrywa to bardzo ważną rolę w umiejętności poprawnego czytania i pisania jaki i podczas prowadzenia konwersacji. ... 

Continue Reading

Przykłady ćwiczeń i zabaw dla dzieci w wieku przedszkolnym

I. Zabawy pogłębiające więzi rodzica z dzieckiem

  • masażyki z wykorzystaniem wierszyków np. „Płynęła sobie rzeczka…”,
  • przytulanie, gilgotanie, kołysanie,
  • koguciki”- kucnijcie naprzeciw siebie, wyciągnijcie przed siebie obie dłonie i podskakując starajcie się odepchnąć,
  • pizza – na plecach dziecka „ugnieść ciasto, nakłuj je widelcem, posmaruj oliwą, posyp serem, upiecz, a na końcu schrup z zachwytem”,
  • winda- stojąc podnieś dziecko na ręce, przytul, a następnie delikatnie spuść na dół- dziecko zjeżdża po ciele rodzica,
  • raczkowanie – pochodźcie na czworakach, chwytajcie się za stopy, przepychajcie, przechodźcie pod lub nad sobą.

zabawy z kocykiem:

  • naleśnik – zwiń dziecko w kocyk, delikatnie turlaj je po podłodze;
  • kółka, zygzaki- poproś, by dziecko położyło się na kocyku. Chwyć za koc i ciągnij delikatnie po podłodze; wykonuj zygzaki, koła itp.;
  • hamak – chwyćcie koc za rogi i delikatnie bujajcie dziecko.

II. Zabawy grafomotoryczne

Usprawnianie grafomotoryczne zaczynamy od najprostszych ćwiczeń:

  • rysowanie patykiem na piasku,
  • mazanie zmoczonym palcem w farbie po papierze,
  • odciskanie zamalowanej farbą dłoni, stóp,
  • obrysowywanie dłoni i stóp,
  • malowanki- niespodzianki” pod nieobecność dziecka rysuje się coś świecą, dziecko pokrywa farbą kartkę,
  • wycinanki, wyklejanki, wydzieranki,
  • rysowanie wg. szablonu.

Przy takich zajęciach dziecko rozluźnia mięśnie i ma wrażenie, że się bawi, a nie rysuje.

Ćwiczenia kształtujące nawyki ruchowe związane z kierunkiem pisania – od początku wyrabiamy u dziecka kierunek pisania od lewej do prawej strony, wskazujemy mu drogę:

  • rysowanie szlaczków rozpoczynamy od lewej strony,
  • kreślenie linii pionowych (z góry w dół) i poziomych (z lewej do prawej),
  • ćwiczenia w rysowaniu okręgów i spirali w obu kierunkach,
  • zamalowywanie obrazków, kalkowanie, łączenie kropek, rysowanie po śladzie, kończenie szlaczków, odwzorowywanie rysunków zgodnie ze wzorem, rysowanie na tackach z piaskiem czy kaszą.

III. Zabawy usprawniające funkcje wzrokowe

  • dobieranie jednakowych obrazków, układanie zabawek według koloru, kształtu itp.,
  • układanie puzzli,
  • uzupełnianie brakujących elementów na obrazkach,
  • zagadki i łamigłówki obrazkowe np. labirynty, domina obrazkowe, literowe, układanki, klocki,
  • zapamiętywanie jak największej ilości elementów na obrazku, przedmiotów w pokoju,
  • gra „memory”,
  • dla starszych przedszkolaków: wyszukiwanie takich samych liter.

IV. Zabawy usprawniające funkcje słuchowe

  • wysłuchiwanie odgłosów w domu np. pralka, mikser, kapanie wody z kranu,
  • wysłuchiwanie odgłosów na spacerze np. warczenie silnika samochodu, szum drzew, śpiew ptaków,
  • słuchanie, naśladowanie zwierząt i jednoczesne odnajdywanie na obrazku,
  • szukanie rymów i ich wystukiwanie / klaskanie,
  • nauka prostych wierszyków, piosenek,
  • wymyślanie historyjek np. z wykorzystaniem instrumentów muzycznych.
  • zapamiętywanie i powtarzanie zdań; ciągów cyfr i wyrazów,
  • dla starszych przedszkolaków: podział zdań na wyrazy, liczenie wyrazów, wyodrębnianie sylab w słowach, wyszukiwanie wyrazów zaczynających się lub kończących na daną głoskę.

V. Zabawy wzbogacające słownictwo i myślenie

  • opowiadanie historyjek na podstawie obrazków,
  • opis obrazków,
  • kończenie zdań,
  • wymienianie nazw kolorów, zwierząt, kwiatów, pór roku itp.;
  • zachęcanie dziecka do wypowiadania się na temat codziennych wydarzeń;
  • wprowadzanie nowych pojęć z otaczającego świata,
  • wyciąganie wniosków na podstawie obrazków, bajek; zastanawianie się „co by było, gdyby…”,
  • rozwijanie umiejętności matematycznych typu: liczenie, przeliczanie, porównywanie liczebności zbiorów z wykorzystaniem praktycznych sytuacji dnia codziennego np. porównywanie zawartości dwóch pudełek, przeliczanie patyczków, rozróżnianie prawej/lewej strony,
  • dla starszych przedszkolaków: znajdowanie podobieństw między pojęciami np. pies i lew mają 4 łapy, ogon, sierść i są zwierzętami.

Polecana literatura

  • M. Bogdanowicz „W co się bawić z dziećmi” książka + płyta CD
  • M. Bogdanowicz „Przytulanki, czyli wierszyki na dziecięce masażyki” książka + płyta CD
  • M. Bogdanowicz „Metoda Dobrego Startu”, „Od wierszyka do rysunku” dla dzieci 3-4 letnich oraz dla 5-letnich
  • C. Rose, G. Dryden, Seria książeczek „Zabawy fundamentalne 1” (0-2 lat) i „Zabawy fundamentalne 2” (2-6 lat) np. „KOCHAM, LUBIĘ, SZANUJĘ”
  • M. Molicka „Bajki terapeutyczne”
  • E. Lenka, „Teczka 3-4-5 latka” książka z wierszykami + karty pracy, wyd. Olesiejuk
  • J. Silberg „Zabawy umysłowe dla dzieci, 125 gier i zabaw dla dzieci od roku do trzech lat”

 

PRZYKŁADY ZABAW:

Co jest na łące?

CO BĘDZIE POTRZEBNE: zielony i biały papier, różnokolorowa włóczka lub nitka, wata, nożyczki, klej biurowy; gałązki, liście, kwiaty zebrane na spacerze; obrazki lub zdjęcia owadów, kwiatów, zwierząt, które można spotkać na łące (można je powycinać ze starych czasopism, zdjęć, gazet).

Arkusz białego papieru posłuży jako tło, z zielonego wytnij pasek, który po przyklejeniu na biały arkusz stanie się „podstawą” łąki. Ponacinaj pasek jednej strony – tworzyć będzie wówczas wrażenie trawy na łące. Do tak przygotowanej łąki przyklejać możecie kolejne elementy (powycinane owady i zwierzęta, prawdziwe kawałki roślin). Części papierowe wystarczy przymocować klejem biurowym, natomiast zebrane podczas spaceru gałązki, kwiatki, liście – taśmą klejącą albo plasteliną. Zachęcaj dziecko do korzystania z wielu materiałów, np. z kawałka waty zróbcie chmury, a z żółtej włóczki słońce. Niektóre części łąki można też narysować.

Wykorzystując tę metodę możecie się pobawić w budowanie miasta, poznawanie morskiego życia, a wycinając z gazet części ubrań – stworzyć własną, tematyczną(na plaży, na nartach) rewię mody.

KORZYŚCI Z ZABAWY: jest to dla dziecka ciekawy sposób łączenia różnych plastycznych czynności; w przyjemny sposób przekazujemy dziecku wiedzę na temat jego otoczenia; w zależności od tematu obrazka dziecko wzbogaca swój słownik.

 

Koloro–węcho–smaki

CO BĘDZIE POTRZEBNE: nieprzezroczyste kubeczki, różne produkty spożywcze (cytryna, cukier, jabłko, kawałek chleba, truskawki, maliny, buraki, brukselka itp.)

Kilka (2, 3) wybranych produktów połóż na stole przed dzieckiem, tak, żeby je widziało. Następnie przykryj je kubeczkami. Grając w tę grę po raz pierwszy możesz mówić po kolei, jaki produkt przykrywasz. Następnie spytaj go, pod którym kubeczkiem ukryta jest np. cytryna? Gdy maluch wybierze kubeczek sprawdźcie, czy prawidłowo odgadł. W miarę jak będzie nabierał wprawy, dodaj czwarty kubeczek i sprawdź, czy tym razem też zapamięta lokalizację produktów. Ciekawość dziecka jest na tyle duża, że z chęcią będzie sprawdzać jak smakuje i pachnie ukryty produkt. Jest to dobra okazja do nauki rozpoznawania kolorów, smaków, zapachów. Zamieńcie się rolami, pozwól dziecku pozakrywać przedmioty i zgadnij, gdzie co jest! Bardziej zaawansowaną wersją tej zabawy jest gra w odnajdywanie par. Przygotuj po dwa, takie same produkty i zakryj kubeczkami. Odkryjcie jeden dowolny kubeczek. Zadaniem dziecka jest odnalezienie pasującego produktu.

KORZYŚCI Z ZABAWY:

wiczy pamięć, koncentrację oraz rozwija samokontrolę u dziecka; zachęca do używania różnych zmysłów; może być urozmaiceniem posiłku.

 

Czarodziejski koc

CO BĘDZIE POTRZEBNE: kocyk

Przy pomocy kocyka można bawić się z dzieckiem na wiele sposobów. Jednym z nich jest zabawa w detektywa. Ukryj pod kocem jeden z przedmiotów, które zna dziecko. Zadaniem małego detektywa jest odgadnięcie, na podstawie samego kształtu, co koc przykrywa. Zamieńcie się rolami. Teraz Ty spróbuj odgadnąć, co maluch ukrył pod kocem. Gdy sam się ukryje, możesz „odgadywać”, jakie części jego ciała wyczuwasz. Oprócz miłego masażu, ogromną frajdę dziecku będzie sprawiać fakt, że tak mocno się głowisz nad odgadnięciem. Pamiętaj, żeby kocyk był na tyle cienki, by delikatne rączki dziecka mogły wyczuć kształt pod nim ukryty.

Większość dzieci lubi też bawić się w „naleśnik”. Cała zabawa polega na byciu zawijanym i odwijanym przez opiekuna. Lubią się też zawijać przytulone do bliskiej osoby. Zwróć uwagę, aby głowa dziecka nie była zakryta i mógł obserwować, co się z nim dzieje. W miarę możliwości starajcie się utrzymywać kontakt wzrokowy.

Kocyk można też wykorzystać jako domową wersję samochodu. Ciągnąc koc z pasażerem – lalką po podłodze możecie przemierzać wymyślone ulice w Waszym domu. Prawdopodobnie maluch też będzie chciał być wożony. Jego mięśnie nie są tak stabilne jak osoby dorosłej, więc może mieć trudności z utrzymaniem się na kocu. Powolutku ruszaj Wasz pojazd, żeby maluch nie przewrócił się do tyłu.

WSKAZÓWKA: przy tej okazji możesz pokazać dziecku zasadę czerwonego i zielonego światła. Jako światła mogą posłużyć kartki w odpowiednim kolorze.

KORZYŚCI Z ZABAWY: możliwość aktywnego spędzania czasu, wpajanie pierwszych zasad ruchu drogowego, pogłębianie kontaktu z dzieckiem.

 

 

Opracowanie: Mariola Mola

Continue Reading

Empatia – emocjonalne porozumienie z innymi.

Wymiana emocjonalna – empatia – to najszybsza i najskuteczniejsza forma komunikacji. Zdolność do empatii może przynieść wiele korzyści. Osoby z rozwiniętymi umiejętnościami empatycznymi są mniej agresywne i bardziej lubiane, łatwiej angażują się w sprawy potrzebujących i nawiązują kontakty z innymi. Dana jest nam zdolność do odczuwania i przeżywania emocji. Różnorodność sposobów wyrażania emocji i zdolność ich odczytywania jest wynikiem naszych osobistych doświadczeń i uwarunkowań kulturowych. Empatia to nie tylko zdolność do rozpoznawania emocji innych ludzi i współodczuwania z nimi. Równie ważna jest umiejętność trafnego interpretowania sytuacji i zachowania z punktu widzenia innej osoby. Dla rodziców najważniejszy jest fakt, że zdolność tę można rozwijać i pielęgnować i w tym właśnie możemy pomóc naszym dzieciom. Dzieciństwo jest szczególnym okresem uczenia się empatii. Rozwijając empatię korzystamy z wiedzy i doświadczeń danych nam przez najbliższe otoczenie. Im bogatsze są nasze doświadczenia, tym większe szanse na rozwój zdolności empatycznych. Fundamentem dla rozwijania zdolności empatycznych u dzieci jest okazywanie im empatii. Okażmy zainteresowanie smutkiem dziecka, radujmy się z nim gdy odniosło sukces, doceńmy osiągnięcia, z których one same mogą być dumne. Zdając sobie sprawę z możliwości oddziaływania emocjonalnego powinniśmy jako rodzice tak kierować swoim zachowaniem, by udzielać naszym dzieciom jak najlepszych lekcji kompetencji emocjonalnych. Nasza postawa emocjonalna udziela się dzieciom i nadaje naturalny rys ich charakterowi.

Dzieci zdobywają umiejętności społeczne w wyniku interakcji społecznych. Rola dorosłych sprowadza się do odpowiedniego przygotowania dzieci i umożliwienia im wzajemnych kontaktów. Dzieci posługując się metodą prób i błędów wybierają najbardziej skuteczne techniki, które wykorzystują w dalszych relacjach. Jednak, aby powstał ich repertuar dziecko musi je wcześniej poznać. A uczy się poprzez obserwację i naśladowanie głównie rodziców. Bardzo ważną cechą z punku widzenia umiejętności społecznych jest poczucie humoru. To umiejętność żartowania z własnych słabości i niepowodzeń, a nie wyśmiewanie innych. Należy jasno określić granice akceptowanego dowcipu wyznaczone przez szacunek i tolerancję dla innych ludzi. Śmiech uaktywnia różne sfery funkcjonowania człowieka. Ułatwia radzenie sobie z naszymi problemami, słabościami, lękami. Sprawdza się przy rozwiązywaniu konfliktów i napięć, a także odprężą i relaksuje. Sprawia, iż jesteśmy przyjaźniej nastawieni do innych. Dzieci z poczuciem humoru są zwykle cenione towarzysko. Chwile radości pozwalają spojrzeć na problemy z innej strony, dają szansę na znalezienie pozytywnych aspektów przykrych zdarzeniach. Pierwsza naturalna relacja społeczna to układ rodzice – dzieci, stanowi ona wzór przyszłych kontaktów społecznych. Dziecko, które nie spotyka się z empatią w domu, nie potrafi jej okazać. Traktuje innych tak jak samo było, czy jest traktowane.

 ... 

Continue Reading

JAK GRY KOMPUTEROWE WPŁYWAJĄ NA DZIECI

Gry komputerowe z jednej strony wpływają pozytywnie na rozwój dziecka, wspomagają koordynację, pomagają pozbyć się nadmiaru emocji i stymulują rozwój umysłowy. Z drugiej strony mogą prowadzić do rozwoju agresji i uzależnienia od komputera.

Analiza zawartości gier komputerowych doprowadza do stwierdzenia, że są to wirtualne repliki klasycznych gier, które zawsze stanowiły dziecięcą rozrywkę: rywalizacja, przygoda, sport, naśladowanie zachowań dorosłych. Czy gry są niewychowawcze ? Czy może potrafią rozwinąć u dzieci różne zdolności? Obie te opinie są słuszne. Ważne jest aby rodzić był obecny
i kontrolował, czym zajmuje się dziecko. Warto wiedzieć że gry komputerowe są dla dziecka często pierwszym kontaktem ze światem komputerów. Odpowiednio dobrane mogą być dobrym i przydatnym narzędziem służącym rozwojowi i aktywizującym je poznawczo.

Badania które zostały przeprowadzone pozwalają stwierdzić że: gry pobudzają procesy umysłowe dziecka korzystnie wpływają na intuicję i myślenie hipotetyczne, wspomagają koordynację wzrokowo- ruchową, są użytecznym narzędziem nauki, uwalniają od nadmiaru emocji i oferują natychmiastową nagrodę. Gry komputerowe stymulują rozwój umysłowy dziecka i  powodują, że wzrasta tzw. aktywność poznawcza, która jest istotnym czynnikiem warunkującym powodzenie w nauce. Granie wspomaga koordynację wzrokowo – ruchową. Grając w grę, dziecko pobudza wszystkie swoje zmysły i uczy się je koordynować. Oprócz wrażeń wzrokowych, dziecko doświadcza także wrażeń dotykowych – musi skoordynować ruchy ręki z tym co dzieje się na ekranie.

 

Gry komputerowe a nauka.

 

Gry mogą być praktycznym narzędziem nauki z uwagi na to, że w stosunku do innych metod nauczania, opierają się na strukturze narracyjnej, łatwiejszej do zapamiętania niż sucha informacja z podręcznika szkolnego. Gry oferują natychmiastową nagrodę, wystawiają ocenę naszych możliwości i umiejętności, a jest to narzędzie o dużym znaczeniu w procesie nabywania wiedzy. Dziecko otrzymuje natychmiastowy pozytywny rezultat.

 

Przemoc w grach komputerowych.

 

Oprócz przedstawionych powyżej korzyści płynących z gier komputerowych, występuje też ryzyko i zagrożenia. Zabawa grami lub inne formy kontaktu z treściami zawierającymi elementy agresji prowadzą do wystąpienia zachowań  agresywnych – dzieci naśladują to, co widzą na ekranie. Badania potwierdzają że dzieci rzeczywiście stają się bardziej agresywne po kontakcie z grą. Istnieje znaczący związek pomiędzy grami komputerowymi epatującymi przemocą a agresywnym zachowaniem dzieci. W grach komputerowych opartych na przemocy agresja jest często celem głównym: zniszczyć przeciwników, oznacza zwyciężyć i osiągnąć dzięki temu korzyści. W realnym życiu zabójstwo jest przestępstwem ciężkim., w przypadku gier takie zachowanie jest nagradzane bardziej niż jakiekolwiek inne. Wskutek tego zmniejsza się  empatia w kontaktach z innymi ludźmi, a pojawia się ryzyko że gracz stanie się człowiekiem gwałtownym i agresywnym.

Opracował: Sławomir Pietraszewski

                                                               Na podstawie książki ,,Dziecko w sieci”
autor Bartosz Danowski, Alicja Krupińska

 

 

  ... 

Continue Reading

Centralne zaburzenia przetwarzania słuchowego (CAPD)

Z punktu widzenia polskiej audiologii brak jest jednoznacznych definicji centralnych zaburzeń słuchu. Tomasz Zalewski określa je jako trudności w rozumieniu przekazu akustycznego przy prawidłowym jego odbiorze w strukturach słyszenia obwodowych. Potocznie mówiąc – dziecko słyszy, ale nie słucha; nie jest w stanie w pełni wykorzystać swojego potencjału wynikającego z dobrze funkcjonującego narządu słuchu. Objawy te można ogólnie definiować jako „trudności w rozumieniu przekazu akustycznego przy prawidłowym jego odbiorze w obwodowych strukturach słyszenia” (Zaleski, 1993).

Zespół ekspertów działających w ramach Amerykańskiego towarzystwa Mowy, języka
i Słuchu (ASHA) zdefiniował ośrodkowe zaburzenia przetwarzania słuchowego (CAPD) jako zauważalne zaburzenie w jednej lub więcej grupach mechanizmów i procesów związanych
z różnorodnymi zachowaniami słuchowymi takimi jak:

  1. Lokalizacja i lateralizacja dźwięku, ... 

Continue Reading

Jak radzić sobie z trudnymi emocjami ?

Emocje towarzyszą nam na co dzień. Mogą to być emocje, które odbieramy jako pozytywne, takie jak radość, zadowolenie, szczęście oraz negatywne takie jak złość, strach, wściekłość. Natura emocji pozwala na odpowiednie przystosowanie się jednostki do zmieniającego się środowiska. Będziemy więc dążyć ku sytuacjom wywołującym pozytywne emocje i unikać bodźców, czy sytuacji związanych z negatywnymi emocjami. Wszystkie emocje pełnią ważną rolę przystosowawczą, jest jednak pewna ich grupa, która zakłóca, dezintegruje nasze zachowanie. Jedną z takich emocji jest złość, która stanowi zazwyczaj reakcję na rzeczywistą lub subiektywnie odczuwaną niesprawiedliwość. Dzieciństwo to czas, kiedy subiektywnie często odczuwa się, że dorośli, opiekunowie, inne dzieci są wobec nas niesprawiedliwi, bo np. nie spełniają dziecięcych zachcianek, zabraniają czegoś, dyscyplinują itp.

Zapalnikami wywołującymi złość mogą być różne sytuacje. Tak zwane „złe emocje” często wywołują agresywne zachowania. Duży wpływ na nasze zachowanie ma przede wszystkim dom rodzinny, szkoła oraz media. Emocje (złość) mogą kierować naszym zachowaniem, spowodować, że zrobimy coś, zanim w ogóle to przemyślimy. Takie reakcje narażają nas na przykre konsekwencje. Badania wykazały, że agresja jest zachowaniem wyuczonym przez obserwację, naśladowanie, bezpośrednie doświadczenie i powtarzanie. Inaczej się zachowujemy, gdy mamy pozytywne doświadczenia. Towarzyszą nam wówczas pozytywne emocje. Negatywne emocje wpływają częściej na nasze zachowanie, wtedy gdy doświadczamy sytuacji o charakterze agresywnym.

Sposobem na agresję jest nauczenie innych zachowań, które są akceptowane społecznie. Gdy zaczniemy kontrolować swoje emocje unikniemy wielu przykrych doświadczeń. Dzięki temu nasze relacje z innymi będą pozytywne. Jednym ze sposobów radzenia sobie ze złością jest trening kontroli złości.
Trening Zastępowania Agresji składa się z trzech komponentów: ... 

Continue Reading

Nauka  w domu – wskazówki dla słabo zmotywowanych.

Uczenie się, praca są jednymi z głównych aktywności, którym poświęcamy dużą część naszego życia. Nie zawsze oddajemy się im z ochotą i zapałem, często są dla nas po prostu obowiązkiem, a niekiedy nawet ,,zmorą’’. Ze świecą szukać ucznia, który z jednakową chęcią i pasją traktuje wszystkie szkolne przedmioty, zawsze ma czas i energię żeby pogłębiać swoją wiedzę, pilnie dotrzymuje wymaganych terminów i zobowiązań. Pewnie są wśród Was i tacy zbliżający się do ideału, ale to zdecydowana mniejszość populacji. Prawdę mówiąc, mnie samej do tego ideału też jest daleko…

 

 

Pomyślałam sobie, że w obecnej sytuacji, która wywołała konieczność pozostawania w domu i kontynuowania edukacji w zdalnym systemie, niektórym z Was będzie jeszcze trudniej zabrać się do nauki. Nie dość, że wokół groza pandemii, lęk o bezpieczeństwo swoje i bliskich, niepewność związana z zaliczeniami, egzaminami, maturą- to jeszcze przymusowe zamknięcie, często na niezbyt dużej przestrzeni mieszkania, w otoczeniu domowników, z których każdy ma inne nawyki i potrzeby. Doprawdy, niewiele potrzeba, żeby stracić cierpliwość i chęć do czegokolwiek, a co dopiero uczyć się systematycznie.

 

 

Postanowiłam poszukać dla Was (a przy okazji dla siebie)  praktycznych wskazówek ułatwiających wzbudzenie samodyscypliny i motywacji wewnętrznej. Myślę, że mogą być one pomocne nie tylko w okresie domowej nauki, ale i później kiedy wrócicie do szkoły. ... 

Continue Reading

#Zostań w domu

#Zostań w domu

i efektywnie spędź ten czas, stwórz swój indywidualny plan samoopieki!

W związku z zaistniałą sytuacją w naszym kraju oraz zaleceniem najwyższych władz o  pozostanie w  domach, rodzi się pytanie – co robić w tym czasie? – zwłaszcza jeśli chodzi o dzieci i  młodzież. Możliwości jest wiele, a „ogranicza nas tylko wyobraźnia”. Poniżej prezentujemy gotowe propozycje do wypróbowania z różnych obszarów Twojego życia, bez ograniczeń wiekowych – być może znajdziesz coś dla siebie. Wykorzystaj ten czas, aby zadbać o swoje zdrowie nie tylko fizyczne (pozostając w domu i  stosując się do zaleceń), ale i psychiczne . ... 

Continue Reading