Narkotyki – droga donikąd

Człowiek jest istotą, która uzależniona jest od wielu rzeczy bądź idei nie zdając sobie z tego sprawy. Stan taki ogranicza wolność jednostki. Najczęściej uzależnieni jesteśmy od osób najbliższych: rodziców, swoich partnerów, dzieci, ludzi, których darzymy miłością czy przyjaźnią. Zależy nam na ich zdaniu, staramy się być blisko nich, chcemy być przez nich kochani i akceptowani. Łączymy z nimi poczucie bezpieczeństwa, zadowolenia i szczęścia. Jeśli nie spełniają naszych oczekiwań i nie dają nam tego, na co czekamy, reagujemy niepokojem, lękiem, depresjami, czasami awanturujemy się o swoje prawa. 

Są jednak uzależnienia groźniejsze w skutkach, bo mające wpływ na sferę nie tylko psychiczną człowieka, ale i fizyczną, niszczące jego zdrowie i życie. To uzależnienie od nikotyny, alkoholu, narkotyków, lekarstw, a także hazardu, stanu posiadania, pracy czy ostatnio od gier komputerowych i Internetu. Popadają w nie zwykle osoby, które mają problemy z własna tożsamością, z przystosowaniem się do otaczającego świata. Trudno im nawiązać kontakt
z otoczeniem, które je przeraża i niepokoi. 

Specjaliści rozróżniają dwa rodzaje uzależnienia: ...  Czytaj całość

Dzieci i młodzież w kryzysie – możliwość wsparcia w szkole.

W praktyce szkolnej często zauważamy zachowania, z których można wywnioskować, że coś złego z dzieckiem się dzieje. W jego funkcjonowaniu w szkole, reakcjach, kontaktach rówieśniczych zaszły istotne zmiany wskazujące na przeciążenie stresem. Widzimy, że dziecko samo nie daje sobie rady, potrzebuje wsparcia i pomocy .

Czasem uczniowie mówią o tym wprost, zwierzają się z trudności w domu, szkole, grupie rówieśniczej, czasem jednak zamykają się w sobie, izolują, zostają sami ze swoim problemem, co zazwyczaj przerasta ich możliwości adaptacyjne. Często wówczas mamy do czynienia z kryzysem psychicznym.

Kryzys psychiczny- to ostre doświadczenie zakłócenia równowagi psychicznej spowodowane np. niespodziewanym, trudnym zdarzeniem. Doświadczenie takie przekracza możliwości samodzielnego poradzenia sobie z nim. ...  Czytaj całość

Nieprawidłowy oddech i jego wpływ na rozwój dziecka

Oddech dziecka oddychającego w sposób prawidłowy zmienia się w momencie pierwszej niedrożności nosa. Pierwszy katar, sapka, infekcja chorobowa zmusza dziecko do wentylacji torem ustnym. W związku ze znaczą w tym wieku wiotkością mięśni żuchwy dość szybko ustala się oddychanie ustami i u wielu dzieci nie mija ono samoistnie po ustaniu stanu chorobowego.

Prawidłowy tor oddychania (przez nos) wpływa na właściwy rozwój całej twarzy. Podczas przechodzenia przez nos powietrze jest oczyszczane, ogrzewane i nawilżane. Bardzo ważne jest, by dziecko oddychało przez nos zarówno w ciągu dnia, jak i w nocy przez sen (oddech dziecka w czasie snu powinien być spokojny i cichy). Powietrze pobierane nosem powoduje masaż dna jamy nosowej i w sposób bezpośredni przyczynia się do poprzecznego rozrostu kości szczęki. Zapobiega to powstawaniu podniebienia gotyckiego.

Natomiast nieprawidłowy tor oddechowy (oddychanie przez usta) prowadzi do częstych zmian próchnicowych i infekcji górnych dróg oddechowych (wdychane powietrze nie jest oczyszczane ani ogrzewane przez jamę nosową). Przyczynia się w dużej mierze do powstawania wad wymowy – stale otwarte usta doprowadzają do hipotonii (obniżenia napięcia mięśniowego) zarówno warg, jak i policzków. Brak równowagi w funkcjonowaniu mięśni języka, policzków i warg doprowadza do obniżenia pozycji języka z jego położenia fizjologicznego (przy podniebieniu). Osłabione w ten sposób mięśnie języka utrudniają znacznie jego pionizację w czasie kształtowania się mowy dziecka, a co za tym idzie – nabycie prawidłowej artykulacji wielu głosek, szczególnie sz ż, cz, dż, l oraz r. Otwarta przez długi czas buzia i nieprawidłowa pozycja spoczynkowa języka powoduje nadmierne wysuwanie języka do przodu, a to z kolei doprowadza do powstania seplenienia międzyzębowego (język wsuwa się między zęby, jest spłaszczony. Wada może dotyczyć jednego lub trzech szeregów głosek: s, z, c, dz; sz, ż, cz, dż oraz ś, ź, ć, dź). Taka interdentalna wymowa może obejmować nawet głoski: t, d, n, l, r...  Czytaj całość

AUTYZM W PIGUŁCE

Słowo autyzm wywodzi się z języka greckiego autos – znaczy „sam”. Termin wprowadził do psychiatrii szwajcarski lekarz Eugen Bleurer w 1911 roku, jako jeden z głównych objawów schizofrenii. Po ponad trzydziestu latach austriacki pediatra Leo Kanner w 1943 roku umieścił autyzm w oddzielnej kategorii diagnostycznej.

Nie do końca wiadomo co wywołuje autyzm, istotną rolę odgrywa podatność genetyczna oraz czynniki środowiskowe, infekcje, nieprawidłowości w przemianach metabolicznych, zaburzenia okresu ciąży i porodu oraz wiele innych dotychczas nierozpoznanych. Badania przeprowadzone u autystycznych osób wykazały pewne nieprawidłowości w kilku rejonach mózgu. Oprócz tego inne badania sugerują, że osoby z autyzmem mają zły poziom serotoniny i innych neuroprzekaźników w mózgu.

Zgodnie z Międzynarodową Klasyfikacją Zaburzeń Psychicznych i Zaburzeń Zachowania ICD-10 autyzm jest całościowym zaburzeniem rozwoju charakteryzującym się nieprawidłowym i/lub upośledzonym rozwojem, pojawiającym się przed 3 rokiem życia, w którym występuje nieprawidłowe funkcjonowanie we wszystkich spośród trzech sfer: interakcjach społecznych, komunikacji oraz ograniczonym, powtarzającym się repertuarze zachowań. ...  Czytaj całość

Arteterapia – terapia sztuką w pracy z dziećmi i młodzieżą

Głównym celem arteterapii jest dokonanie zmiany oraz rozwoju osobistego za pomocą sztuki: plastyki, muzyki, tańca, dramy, literatury, filmu, fotografii. Daje możliwość symbolicznego wyrazu trudnych przeżyć, doświadczeń i emocji w bezpiecznych warunkach, bez mówienia „wprost”. Podczas arteterapii może występować nauczanie nowych umiejętności i technik plastycznych, jednak skierowana jest ona raczej na rozwijanie i wydobywanie obrazów pochodzących z wnętrza osoby, niż na odtwarzanie obrazów i obiektów odbieranych przez osobę ze świata zewnętrznego.

Arteterapia to działania, które można wykorzystywać w pracy
z dzieckiem ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi, jak też w celu rozwijania talentów w pracy z dzieckiem zdolnym.

Cele działań arteterapeutycznych: ...  Czytaj całość

Ćwiczenia wzmacniające mięśnie posturalne.

Mięśnie posturalne biorą udział w utrzymywaniu prawidłowej, pionowej postawy ciała człowieka. Ogólnie mówiąc, zalicza się do nich mięśnie pleców, barków i tłoczni brzusznej. Do głównych mięśni posturalnych zalicza się mięsień prostownik grzbietu, mięsień prosty brzucha, mięsień pośladkowy wielki, mięsień czworogłowy uda i mięsień trójgłowy łydki.

  1. Mięsień prostownik grzbietu – rozpoczyna się od kości krzyżowej, a kończy u podstawy czaszki. Jest mięśniem biegnącym po obu stronach kręgosłupa, między wyrostkami kolczystymi kręgów. Pełni niezwykle ważne funkcje w organizmie. Jest odpowiedzialny za lokomocję, a jego jednostronne działanie umożliwia zgięcie boczne i skręt tułowia, jak również ruchy szyi. W przypadku działania obustronnego, prostownik grzbietu umożliwia prostowanie i zginanie kręgosłupa oraz szyi. Jest głównym mięśniem zapewniającym utrzymanie stabilnej, wyprostowanej pozycji ciała.

Ćwiczenia wzmacniające

  • Pozycja wyjściowa: klęk podparty. Naprzemienne unoszenie jednej, wyprostowanej kończyny górnej i przeciwnie znajdującej się kończyny dolnej. Utrzymanie pozycji 15 sekund.
  • Leżenie przodem, kończyny dolne wyprostowane i złączone, a dłonie splecione na karku. Unoszenie tułowia do góry. Stopień trudności ćwiczenia można zwiększyć poprzez wykorzystanie ławeczki do ćwiczeń. W tym celu należy położyć się przodem na ławeczce i wysunąć tak, aby tułów znajdował się poza nią. Następnie należy unosić tułów zwieszony w powietrzu.

Ćwiczenia rozciągające ...  Czytaj całość

Uwaga na dzieci przed ekranem!!!

            Drodzy Rodzice, z pewnością wielu z Was ma wątpliwości, czy i w jakim wymiarze pozwalać swoim dzieciom na korzystanie z tabletów, smartfonów, telefonów i innych, równie atrakcyjnych dla młodych ludzi zdobyczy najnowszej elektroniki. Wielu z Was przeżyło też pewnie chwile grozy, kiedy to syn czy córka, którym ,, zarekwirowaliście ‘’ telefon zachowywali się tak, jakbyście ,,odcięli im dostęp powietrza’’ – takiego sformułowania użyła kiedyś w rozmowie ze mną zmartwiona matka uczennicy. Powszechność i łatwy dostęp do smartfonów i tabletów sprawiają, że szybko stają się one dla dzieci głównym źródłem rozrywki, wiadomości, kontaktów międzyludzkich, czasem – niestety- także forum dla hejtu i cyberprzemocy. To bardzo ważny i szeroki temat, wymagający od dorosłych zaangażowania, rozwagi, mądrego pokierowania krokami dziecka w świecie internetu i nowych mediów. Bardzo często jednak zdarza się, że to nasze dzieci sprawniej poruszają się w tym obszarze. Na początku jesteśmy zachwyceni, kiedy nasz mały brzdąc bez problemu włączy sobie bajeczkę na tablecie albo gierkę w telefonie.  Przyznajmy też, że nieraz sami podsuwamy maluchowi któreś z tych urządzeń, żeby na chwilę się czymś zajął i dał rodzicom odpocząć. Dzieci bardzo łatwo ulegają magii płynącej z małego ekranu- jeżeli nie poświęcimy im naszego czasu, naszej realnej obecności we wspólnych zajęciach, zabawach, rozmowach – możemy stracić ważny, autentyczny kontakt z naszym dzieckiem. Nie chcę Państwa straszyć ani demonizować faktu obecności technologii  IT w naszym rodzinnym życiu. Pragnę tylko uczulić rodziców na problem rozsądnego kierowania dostępnością tych urządzeń w odniesieniu do dzieci, zwłaszcza tych najmłodszych.

     Do  napisania tego artykułu skłoniła mnie analiza danych ujawnionych przez Światową Organizację Zdrowia, a dotyczących czasu spędzanego przez dzieci przed ekranami tabletów, telefonów, smartfonów, laptopów. WHO opracowała te informacje w kontekście rozwoju psychicznego i fizycznego dzieci, szacowała prawdopodobieństwo wystąpienia u dzieci w przyszłości chorób cywilizacyjnych związanych z czasem spędzanym przed ekranem (np. nadciśnienia, cukrzycy, otyłości). Na podstawie tych badań, specjaliści WHO sformułowali wnioski dotyczące udostępniania tych urządzeń dzieciom.

            Niemowlęta i dzieci do ukończenia drugiego roku życia- nie powinny mieć w ogóle kontakty z elektronicznymi ekranami. ...  Czytaj całość

Istota socjoterapii

Socjoterapia to świadoma aktywność profesjonalna polegająca na operowaniu środkami psychologicznymi w celu udzielenia pomocy osobom cierpiącym lub poszukującym własnej drogi rozwoju społecznego, osobistego lub zawodowego. Zalicza się ją do procesów korekcyjnych o charakterze leczniczym, adresowanych do dzieci i młodzieży z zaburzeniami zachowania, zaburzeniami emocjonalnymi lub innymi kłopotliwymi zachowaniami. Socjoterapia ma postać ustrukturalizowanych spotkań grupowych, które służą realizacji celów terapeutycznych, edukacyjnych i rozwojowych. Źródłami zmian są doświadczenia korekcyjne i odreagowanie emocjonalne. Istota socjoterapii polega głównie na realizacji celów terapeutycznych. Proces interwencji socjoterapeutycznej może być spowodowany cierpieniem psychicznym dziecka, który ma kłopoty lub jego zachowanie powoduje wysokie straty jakie ponosi otoczenie społeczne. W terapii wychodzi się z założenia, że trudne zachowania dzieci i młodzieży mają podłoże psychiczne. Towarzyszą im przykre emocje takie jak lęk, poczucie winy, niepokoju, gniew, złość, osamotnienie oraz określone. Najczęściej negatywne sądy poznawcze na temat własnej osoby. Są one wynikiem doznawanych w przeszłości lub aktualnie trudnych stanów emocjonalnych, stanów deprywacji, braku możliwości wywiązywania się ze stawianych obowiązków i oczekiwań wykraczających poza możliwości dziecka. Dziecko może doświadczyć jednorazowego, ale bardzo intensywnego urazu, albo żyć w społeczności gdzie chronicznie występują sytuacje trudne. Te doświadczenia dotyczą z reguły ważnych dziedzin życia i zwykle zagrażają poczuciu tożsamości dziecka, jego bezpieczeństwa, życia lub zdrowia. Mają one istotny wpływ na kształtowanie się poczucia własnej wartości, godności i poczucia bezpieczeństwa. Dziecko ma wówczas lęki przed niepowodzeniem, izoluje się nie ufa ludziom, broni się przed własnymi doznaniami, Może szukać samo potwierdzenia naruszając prawa innych lub prezentując wrogie zachowania wobec siebie i otoczenia. Przeżywana sytuacja powoduje uogólnienie tego doświadczenia w postaci sądów poznawczych o rzeczywistości i powstanie określonych typów zachowań, czyli takich, które mają chronić przed innymi przykrymi doświadczeniami. Zachowania te na ogół nie są zgodne z oczekiwaniami dorosłych i często szkodliwe dla samego dziecka (picie, palenie, narkotyzowanie się, zachowania agresywne). Za zachowaniami tymi kryje się myślenie o świecie i ludziach, a także  sobie samym, że są źli. W pojęciu socjoterapii zawiera się realizacja celów terapeutycznych, edukacyjnych i rozwojowych  w toku planowanych spotkań grupowych. Możemy więc socjoterapię traktować jako formę pomocy psychologicznej adresowaną do dzieci i młodzieży, pośrednią między psychoterapią, a psychoedukacją i treningiem interpersonalnym.

Opracował:

Sławomir Pietraszewski ... 

Dzieci które śpiewają – lepiej się rozwijają, mowa a śpiew.

Czy śpiew jest przedłużeniem mowy?

Jeśli określenie mowa odniesiemy do mowy „świadomej”, odpowiedź brzmi tak. Niektórzy specjaliści traktują głos ludzki jako instrument muzyczny, na którym można grać różną stylistycznie muzykę.
Rodzice są pierwszymi nauczycielami w kształceniu uwagi słuchowej dziecka.

Umiejętność słuchania staje się nawykiem i stanowi podstawę w rozwijaniu mowy dziecka od urodzenia.
Aparat głosowy dziecka rozwija się intensywnie w okresie miedzy 2 a 14 –15 r. ż. Szczególnie podatne na uszkodzenia są więzadła głosowe, które można nadwyrężyć zbyt głośnym śpiewaniem, a także wymuszaniem śpiewania w rejestrze wyższym niż dysponuje dziecko. Ważne by przed śpiewaniem przygotować głos do innego wysiłku niż mówienie. Wskazane są ćwiczenia oddechowe, artykulacyjno-rytmiczne i dykcji w formie zabawy. ...  Czytaj całość