AUTYZM W PIGUŁCE

Słowo autyzm wywodzi się z języka greckiego autos – znaczy „sam”. Termin wprowadził do psychiatrii szwajcarski lekarz Eugen Bleurer w 1911 roku, jako jeden z głównych objawów schizofrenii. Po ponad trzydziestu latach austriacki pediatra Leo Kanner w 1943 roku umieścił autyzm w oddzielnej kategorii diagnostycznej.

Nie do końca wiadomo co wywołuje autyzm, istotną rolę odgrywa podatność genetyczna oraz czynniki środowiskowe, infekcje, nieprawidłowości w przemianach metabolicznych, zaburzenia okresu ciąży i porodu oraz wiele innych dotychczas nierozpoznanych. Badania przeprowadzone u autystycznych osób wykazały pewne nieprawidłowości w kilku rejonach mózgu. Oprócz tego inne badania sugerują, że osoby z autyzmem mają zły poziom serotoniny i innych neuroprzekaźników w mózgu.

Zgodnie z Międzynarodową Klasyfikacją Zaburzeń Psychicznych i Zaburzeń Zachowania ICD-10 autyzm jest całościowym zaburzeniem rozwoju charakteryzującym się nieprawidłowym i/lub upośledzonym rozwojem, pojawiającym się przed 3 rokiem życia, w którym występuje nieprawidłowe funkcjonowanie we wszystkich spośród trzech sfer: interakcjach społecznych, komunikacji oraz ograniczonym, powtarzającym się repertuarze zachowań.

 

 Dziecko z autyzmem często:

  • nie uczestnicy w zabawie z rówieśnikami,
  • lubi samotność, niechętnie się przytula,
  • bardzo rzadko się uśmiecha,
  • bardziej interesuje się kontaktem z przedmiotami niż ludźmi,
  • ma mimikę twarzy, która nie wyraża wielu emocji,
  • zazwyczaj unika kontaktu wzrokowego z inną osobą, jeśli patrzy to „przez twarz osoby”,
  • bywa nadpobudliwe i impulsywne,
  • nie reaguje na swoje imię,
  • często wpada w agresję bez wyraźnego powodu,
  • często nie mówi, a jeśli już to używa słów często bez znaczenia,
  • powtarza wyrazy lub całe zdania innych osób lub zapamiętane z telewizji tzw. echolalie,
  • wprowadza przedmioty w jednostajny ruch obrotowy,
  • przywiązuje się często do jednej zabawki, odtwarza te same zabawy,
  • brak pola wspólnej uwagi z drugą osobą,
  • ma utrudnione kontakty z innymi ludźmi,
  • jeśli rozmawia – to na jeden temat,
  • jest nadwrażliwe na dźwięki i dotyk, zapach, smak,
  • czasem kręci się w kółko, macha rączkami,
  • szereguje przedmioty,
  • dziwnie chodzi np. drobnymi krokami lub na palcach,

Autyzm powinien być zdiagnozowany jak najwsześniej, gdyż wtedy zastosowana terapia zwiększa szansę na poprawę  stanu dziecka z autyzmem. Terapia powinna być intensywna
i systematyczna. Musi być również dostosowana do aktualnych potrzeb dziecka.

 

Przykładowe rodzaje terapii:

  • terapia behawioralna,
  • trening umiejętności społecznych (TUS),
  • holding,
  • metoda opcji,
  • integracja sensoryczna,
  • ruch rozwijający Weroniki Sherborne,
  • metoda więzi,
  • arteterapia,
  • muzykoterapia,
  • trening słuchowy Tomatisa
  • EEG-biofeedback.

 

 

Opracowała

Elżbieta Kustra

Psycholog MPP-P w Krośnie

 

 

   Bibliografia:

  • Grand C., Autyzm i Zespół Aspergera, Studio Emka, Warszawa 2012
  •  Pisula E.: Autyzm u dzieci. Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2000
  • Pisula E.: Małe dziecko z Autyzmem. Diagnoza i terapia. Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne 2005

Strona internetowa:

www.synapsis.org.pl