KLASA JAKO GRUPA SPOŁECZNA. ROLE GRUPOWE – POMOC CZY PRZESZKODA W PRACY NAUCZYCIELA?

Klasa szkolna jest specyficzną grupą, która powstała w sposób  instytucjonalny, a więc poszczególni uczniowie nie mają wpływu na to, do której klasy zostaną przydzieleni. Ponadto klasa szkolna, jak każda grupa społeczna wytwarza normy wspólnego zachowania. Klasa nie jest jednak sumą jednostek, ale grupą ludzi, którzy w chwili znalezienia się w niej, mogą zacząć zachowywać się zupełnie inaczej, niż robiliby to poza klasą. Warto więc, żeby nauczyciel lub wychowawca pracujący z klasą brał pod uwagę, że zarówno stosunek poszczególnych uczniów do nauki, jak i  ich postawa wobec szkoły oraz nauczycieli, a także zachowanie są ściśle związane z procesami społecznymi, jakie zachodzą w klasie.

Warto wiedzieć, że w czasie formowania się grupy społecznej, także klasy szkolnej, zachodzą pewne uniwersalne fazy.

Pierwszą z nich jest faza kształtowania się grupy, inaczej określana fazą formowania lub orientacji i zależności. Dominuje w niej skupienie się na sobie oraz uległość poszczególnych członków grupy. Wyraźnie przejawia się niepokój związany ze znalezieniem się w nowej sytuacji i wśród osób często zupełnie nieznanych. Jest to faza wzajemnego poznawania się. Każdy stara się zaprezentować z jak najlepszej strony. Członkowie zespołu sprawdzają, co jest dla nich wspólne, a co ich różni. Tworzą się sympatie i antypatie, które bazują na wzajemnym podobieństwie. W tej fazie obserwuje się dużą niepewność, zaczynają się kształtować pierwsze wyobrażenia, co jest możliwe, a co nie. Oczekiwania poszczególnych członków grupy są bardzo wysokie.  Ich uwaga koncentruje się na wzajemnym zrozumieniu oraz ustaleniu własnego miejsca w grupie. Wszelkie opinie wyrażane są w sposób ugrzeczniony i ostrożny. Bardzo ważna na tym etapie jest osoba nauczyciela lub wychowawcy. Jego zadaniem jest przekazanie grupie informacji na temat norm i reguł panujących w klasie oraz pomoc w obniżeniu napięcia i lęku poszczególnych uczniów. Pomocne może okazać się umożliwienie uczniom odkrycia jak największej ilości wspólnych punktów, gdyż ułatwi to ich integrację. Wydajność grupy na tym etapie jest niska, dużo czasu poświęca się na zrozumienie innych i ustalenie ich miejsca w grupie oraz ustalenie warunków współpracy. Realizacja poszczególnych zadań schodzi więc na dalszy plan.  Faza ta stanowi działania prewencyjne przed występującymi w przyszłości konfliktami – im więcej czasu poświęcimy na dobrą integrację i poznanie się uczestników grupy, zbudowanie solidnych fundamentów, tym łatwiej przejdziemy przez kolejne fazy. Dla uczestników grupy i liderów nastawionych głównie na realizację zadania, ta faza jest frustrująca, bo wymaga długiego oczekiwania na wynik. ...  Czytaj całość

Zespół Samokształceniowy psychologów i pedagogów szkolnych.

Zapraszamy pedagogów i psychologów szkolnych z krośnieńskich szkół na spotkania w bieżącym roku szkolnym Zespołu Samokształceniowego w ramach sieci współpracy i samokształcenia.
Pierwsze spotkanie odbędzie się 5 października 2018 r. o godz. 9:00 w Miejskiej Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w Krośnie, ul. Lewakowskiego 14.

Temat spotkania: „Oferta pomocy psychologiczno-pedagogicznej Miejskiej Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w Krośnie dla uczniów, rodziców i nauczycieli szkół z terenu miasta Krosna – w roku szkolnym 2018/2019”.

Plan spotkania: ...  Czytaj całość

Zaproszenie dla Dyrektorów szkół i przedszkoli w ramach sieci współpracy i samokształcenia

Sieć współpracy i samokształcenia dla dyrektorów szkół i przedszkoli publicznych z terenu Miasta Krosna.

          Jak co roku we wrześniu – dyrektor Miejskiej Poradni Psychologiczno – Pedagogicznej w Krośnie zaprasza Państwa dyrektorów szkół i przedszkoli oraz przedstawicieli organu prowadzącego z Wydziału Edukacji Urzędu Miasta Krosna – na spotkanie w ramach sieci współpracy i samokształcenia.

            W bieżącym roku szkolnym spotkanie odbędzie się 24 września 2018 r.  o godz. 13:00 w Miejskiej Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w Krośnie, ul. Lewakowskiego 14. ...  Czytaj całość

DYSPRAKSJA ROZWOJOWA

CO TOJEST DYSPRAKSJA?
JAKIE ZACHOWANIA WSKAZUJĄ NA DYSPRAKSJĘ U PRZEDSZKOLAKÓW?

Dyspraksja rozwojowa, to problem planowania motorycznego, który pojawia się we wczesnym dzieciństwie i rzutuje na dalszy rozwój człowieka w tej dziedzinie. Jest zewnętrzną, fizyczną manifestacją w odbiorze i przetwarzaniu danych zmysłowych przez mózg. Dyspraksja utrudnia organizację bodźców dotykowych, przedsionkowych i proproceptywnych.

Dzieci z dyspraksją prezentują duże opóźnienia w zakresie samoobsługi: trudności z nauką zapinania i odpinania guzików, suwaków, wiązania sznurowadeł, ubierania i rozbierania się, posługiwania się sztućcami itp. Trudno im zbudować taki plan działania. Utrudnione jest również przechowywanie w pamięci takiego planu, by móc go użyć po modyfikacji do wykonania podobnych czynności w przyszłości. Deficyty w planowaniu ruchu będące źródłem dyspraksji dotyczą zarówno motoryki dużej jak i małej. Tak więc, zaburzenia somatosensoryczne związane z różnicowaniem percepcji dotykowej utrudniają naukę nowych zadań ruchowych np. cięcia nożyczkami, wiązania sznurowadeł. Zaburzenia procesów czuciowych charakteryzują się tym, że nie są dostatecznie zróżnicowane (jak po zastrzyku znieczulającym) lub przeciwnie, wrażliwość na dotyk jest nadmierna, powodująca dyskomfort i niepokój w kontakcie ze zwykłymi, codziennymi bodźcami czuciowymi. ...  Czytaj całość

GRUPOWE ZAJĘCIA PSYCHOTERAPEUTYCZNE

GRUPOWE ZAJĘCIA PSYCHOTERAPEUTYCZNE DLA DZIECI W WIEKU 10-13 LAT

Aktualnie obserwuje się duży wzrost trudności radzenia sobie z emocjami wśród dzieci i młodzieży. Wiąże się on z niskimi kompetencjami w tym zakresie, a często również z brakiem wsparcia ze strony rodziców i rówieśników. Aby pomóc dziecku i rodzinie w konstruktywnym radzeniu sobie na co dzień, należy podjąć interwencje skierowane do obydwu pokoleń. Za główne czynniki utrzymywania się zaburzeń emocjonalnych uważa się zniekształcenia poznawcze, jednak rodzina to główne środowisko, w którym powinny być wywoływane zmiany w funkcjonowaniu dziecka. Akcentuje się tutaj podejście zespołowe, w którym rodzice, dziecko i terapeuta pracują razem nad osiągnięciem jednego celu, przy czym rodzice i dzieci wnoszą do grupy cenne dla terapii doświadczenie. Terapia poznawczo – behawioralna jest zorientowana na rozwiązywanie problemów i bezpośrednio zajmuje się czynnikami poznawczymi, wpływającymi na przetwarzanie informacji społecznych, analizuje sferę emocji i interakcji społecznych, odnosi się do zagadnień związanych z rozwojem i wychowaniem człowieka oraz kładzie duży nacisk na interwencje ukierunkowane na zmianę zachowań.

Proponowany przez nas program terapii opiera się na trzech modelach: uczenia się od rówieśników, uczenia się przez doświadczenie oraz kształtowanego przez rodziców rozwiązywania problemów. Dzięki temu dzieci są zachęcane do: myślenia o swoim ciele jako przyjacielu, który wysyła sygnały, gdy są przestraszone lub zdenerwowane; bycia własnym przyjacielem i nagradzania swoich wysiłków w radzeniu sobie; zaprzyjaźniania się z innymi i budowania sieci wsparcia społecznego; rozmawiania ze swoimi przyjaciółmi w chwilach lęku, niepokoju, omawiania swoich problemów. ...  Czytaj całość

Socjoterapia

Socjoterapia – definicja pojęcia

Przez wiele lat termin „socjoterapia|” określał metodę oddziaływania leczniczego, przebiegającego w zorganizowanym środowisku społecznym. Według słownika psychologicznego pod redakcją W. Szewczuka (1979):

„Socjoterapia to organizowanie środowiska społecznego pacjenta w tym kierunku, aby w możliwie dużym stopniu sprzyjało ono wyzdrowieniu i utrzymywaniu zdrowia psychicznego. Socjoterapia akcentuje znaczenie kontaktów chorego z osobami z jego otoczenia społecznego) inni chorzy, personel medyczny, najbliżsi) dla efektów procesu”. ...  Czytaj całość

Dlaczego warto czytać dzieciom bajki?

            Współczesny rozpędzony świat, w którym na wszystko brakuje nam czasu tworzy sytuacje, w których rodzic bez większej refleksji daje dziecku do ręki smartfon czy tablet po to, by się po prostu czymś zajęło. Wybiera najłatwiejszy sposób na organizację czasu w domu i pozwala dziecku spędzać zbyt wiele godzin przed komputerem czy telewizorem. To duży błąd. Wirtualny świat, świat z ekranu jest dla dzieci bardzo atrakcyjny, ale niestety zgubny i uzależniający. Wiele bajek emitowanych w telewizji nie analizujemy i nie oglądamy z dzieckiem, ponieważ nie mamy na to czasu. A niejednokrotnie warto, gdyż nie wszystkie niosą wartości takie, które chcielibyśmy przekazać naszemu dziecku. Są co prawda mądre programy telewizyjne, piękne bajki i pozytywne strony świata z ekranu, jednak  musimy zdać sobie sprawę jak ważne jest, aby mądrze wybrać program i przede wszystkim zachować umiar w korzystaniu w dobrodziejstw postępu technologicznego a rzeczywistym poświęcaniem czasu własnym dzieciom. Według specjalistów dziecko do 2-3 roku życia nie powinno w ogóle oglądać telewizji. Dla  starszych dzieci wieczorne oglądanie również nie jest dobrym pomysłem, gdyż bardziej pobudza niż wycisza. Musimy mieć także świadomość, jak duża różnica jest w bajce czytanej a bajce oglądanej. Bajki, które dziecko widzi na ekranie są głównie przekazem obrazu, migawkami ogromnej ilości impulsów i szybką zmianą kolorów. Do tego unieruchomiona pozycja przed telewizorem sprzyja skrzywieniom kręgosłupa i otyłości. Kiedy dziecko ogląda bajkę na ekranie, nie tworzy samodzielnie w umyśle obrazu, obraz jest już wytworzony. Nie musi sobie wyobrażać, nie musi uważnie słuchać, bo większość informacji wynika z tego, co widzi lub po prostu wynika z kontekstu. Ktoś mógłby rzec: z książką czy bez dziecko się wychowa. Tak, ale jaka będzie różnica? Oglądanie bajek nie zastąpi wspólnego czytania i oglądania książeczek z bajkami.

Co tak naprawdę daje bajka przeczytana?

Przede wszystkim wzmacnia rodzinne relacje. Buduje mocniejszą więź między rodzicem a dzieckiem, daje poczucie bezpieczeństwa. Dorosły czytając dziecku angażuje do tego całego siebie poprzez własne przekazywanie emocji w czytanym tekście, zmianę intonacji, ubarwianie tekstu mową ciała, gestykulacją i komunikatami niewerbalnymi. Tego dziecko nie doświadcza podczas oglądania bajki na ekranie. Czytając dajemy dziecku odczuć, że jest dla nas ważne, że mamy dla niego czas, że robimy coś razem. A z kolei rodzicowi wspólne czytanie daje wewnętrzną satysfakcję dobrze spędzonego czasu i poczucie bycia lepszym rodzicem. Niejednokrotnie także powrót w świat bajek i przekazywanych w nich wartości pomaga nam dorosłym przewartościować swoje codzienne życie i zwrócić uwagę na rzeczy, o których na co dzień zapominamy. ...  Czytaj całość

UCZEŃ Z ZESPOŁEM ASPERGERA

Ogólna charakterystyka dziecka z zespołem Aspergera

Jeżeli uczeń wydaje się dość „dziwny”, ponieważ:

  • ma trudności z komunikowaniem się z innymi, z nawiązaniem i podtrzymaniem konwersacji;
  • nie lubi nawiązywać kontaktów z rówieśnikami i nie chce się z nimi bawić;
  • przejawia specyficzne zainteresowania i niebanalne zachowania;
  • jest niegrzeczny, czasami wręcz agresywny, uparty i lubi postawić na swoim;
  • nie przyswaja i nie przestrzega podstawowych norm społecznych, mimo wielokrotnego tłumaczenia ich;
  • jest nadmiernie nieśmiały i ma charakter samotnika;
  • nie przewiązuje wagi do własnego wyglądu;
  • pozbawiony jest poczucia humoru lub bawią go sytuacje niezrozumiałe dla innych;
  • nie interesują go problemy bliskich i nie przejawia empatii;
  • nie zwierza się, nie opowiada o sobie – jaki jest, co czuje, co lubi itp.;
  • nie cierpi rywalizacji na lekcjach W-F-u, różnego rodzaju gier zespołowych, sztafet, wyścigów;
  • denerwują go różnego rodzaju rzeczy, osoby i sytuacje – nie rozumie ich;
  • w ogóle stworzyłby cały świat po swojemu i na swoich prawach;
  • czasami jest niezgrabny, żeby nie powiedzieć, iż niezdarny;
  • często zatyka uszy, kiedy koledzy za głośno rozmawiają, lub wręcz przysuwa ucho do głośnika w czasie akademii czy występów klasowych;
  • nie lubi niektórych, wydawałoby się oczywistych potraw – ich zapachu, koloru, wyglądu czy konstrukcji;
  • nie chce być dotykany czy głaskany przez nauczycieli i rówieśników, nie przepada za przebywaniem w tłumie;
  • po prostu jest zajęty sobą, swoimi zainteresowaniami, ocenia świat ze swojego punktu widzenia;
  • jest nadmiernie poważny lub dziecinny i generalnie zmienny uczuciowo;
  • jest wybitnie zdolny z jednego, dwóch przedmiotów, a pozostałe sprawiają mu ogromną trudność; potrzebuje często pomocy i wsparcia w postaci dostosowania na przykład sprawdzianów do jego niepełnosprawności;
  • mówi w dość specyficzny sposób, używając całych zwrotów z obejrzanego filmu lub zasłyszanej rozmowy kolegów… to … można przypuszczać, że mamy do czynienia z dzieckiem z Zespołem Aspergera.

  ...  Czytaj całość

Kolejna edycja zajęć warsztatowych: „Szkoła dla Rodziców i Wychowawców” w roku szkolnym 2018/2019

Zachęcamy i zapraszamy rodziców z terenu Miasta Krosna do udziału w warsztatach umiejętności wychowawczych „Szkoła dla Rodziców i Wychowawców” organizowanych po raz kolejny w Miejskiej Poradni Psychologiczno – Pedagogicznej w Krośnie.

            Do Poradni rodzice najczęściej zgłaszają się, kiedy problemy dziecka są już nasilone, kiedy skłania ich do tego szkoła, lub zdarzy się jakiś poważny incydent z udziałem ich pociechy. Trudno wówczas oczekiwać, że psycholog czy pedagog szybko poprawi funkcjonowanie dziecka, zwłaszcza jeżeli jego zachowanie związane jest ze stylem wychowawczym lub postawami rodziców.

Bywa, że rodzice sami mają poczucie braku odpowiedniego podejścia do swojego dziecka, ale nie znają innych metod i sposobów skutecznego oddziaływania na jego zachowanie. Często z rezygnacją zauważają, że stosują metody wychowawcze, jakie wobec nich stosowali ich rodzice, a których przecież jako dzieci nie akceptowali. ...  Czytaj całość